تبليغاتX
امید به گریه بود افسوس حک شدم



 

 

 

 

بتراش ای سنگ تراش

 

سنگی از معدن غم بحر مزارم بتراش

      

روی سنگ قبر من عکسی از چهره ی زیبای نگارم بتراش

 

بنویس ای سنگ تراش       عاقبت شدم فداش

 

بنویس تا بدونه عمرمو دادم براش 

 
+ نوشته شده در جمعه 1386/09/23ساعت 11:10 توسط معتاد بی وجود |



اينجا زمان صفره! اينجا همه مردن

يک شيشه تو هر دست! انگار که سم خوردن

 

نعش يکی تنهاس؛نعش يکی با زن

چند تا قدم مونده؛ از مرگ ِ من؛تا من؟

 

اينجا شب و روزش از جنس بی جونه

تنها يه رد از عشق؛با غصه می مونه

 

نه لحظه ای مونده نه سايه ای هم پا

خورشيد روشن هم؛ مرده توی فردا

 

چشمامُ می بندم؛ يک جرعه هم بسه

از خودکشی قلبم؛ ديگه نمی ترسه!

 

حالا منم مردم! حالا منم سردم!

رفتم ولی هرگز؛ من برنمی گردم...

+ نوشته شده در جمعه 1386/09/23ساعت 11:8 توسط معتاد بی وجود |



If you can ‘t be highway.           اگربزرگراه نیستی

Then just be a trail            کوچه پس کوچه ای باش .

If yon can’t be the sun               اگرخورشیدنیستی ،

Be a star              ستاره ای باش.

It isn ’t by size               پیروزی یاشکست

That you win or you fail’         به بزرگی یاکوچکی کارنیست

Be the best whatever you are!         هرچه هستی بهترین باش<

+ نوشته شده در جمعه 1386/09/23ساعت 11:6 توسط معتاد بی وجود |




برای زندگی کردن دو چیز لازم است قلبی که دوستت بدارد و قلبی که دوستش بداری

با يك تفاهم ساده

                          

                         اتفاق افتاده را در فراسوي فرسنگها نوشت

                          

                         و به اندازه فهم لبخندي مشكوك

                          

                         پنجره ي نيم بسته را

                          

                         با سهم حوصله باران گشود و

 

                         گريه را با تسليم هوايي تازه قسمت كرد

                          

                         حال مي خواهي با يك بغل آيينه

                          

                         براي كِشت نفسهاي مشترك برويم   خُب

 

                         اگر چيزي مثلاً در حدود همين دوست داشتن

 

                         در خاطرت مانده است بگو

                          

                         مراقب گم شدن روز باش و

 

                         با دستاني پر از كفايت محض

 

                         خستگي هايم را از حاشيه خيابان بردار

 

                         اين قدرها هم به دنبال وقتهاي باطله افتاده اي كه چي

 

                         كمي احتياط كن

 

                         دلم از جنس سكوت است


>>> ادامه مطلب <<<
+ نوشته شده در پنجشنبه 1386/09/22ساعت 16:58 توسط معتاد بی وجود |